میں گل کراں پنجاب دی Mn gal kraan Punjab di نظم

میں گل کراں پنجاب دی

میں گل کراں پنجاب دی

اک سچے پھُل گلاب دی
میں گل کراں پنجاب دی

ایتھے دریا تھاں تھاں ماردے
تے گھبرو بھیڑاں چار دے
راوی، بیاس تے چناب دی
میں گل کراں پنجاب دی

تھاں تھاں تے نیں ہریالیاں
کتے ککڑاں نیں کتے ٹاہلیاں
اے دھرتی لال گلاب دی
میں گل کراں پنجاب دی

مٹی دے بھانڈے ٹٹ گئے
ساڈے اپنے ساڈوں چھٹ گئے
اے گل بڑے ثواب دی
میں گل کراں پنجاب دی

پینگاں دے ہلّارے بھل دے نئیں
دھرتی دے دلارے رُل دے نئیں
وکھرو وکھرے انساب دی
میں گل کراں پنجاب دی

میرے درد وچھوڑے لبھ دیو
میرے گھگھو گھوڑے لبھ دیو
اوہہ ون ساون دے خواب دی
میں گل کراں پنجاب دی

میرے دیس دیاں کیہہ باتاں نیں
ایتھے ودھ توں ودھ سوغاتاں نیں
چڑھدے سورج آفتاب دی
میں گل کراں پنجاب دی

اک سچے پھُل گلاب دی
میں گل کراں پنجاب دی

تعارف

ایہہ پنجابی نظم پنجاب دی خوبصورتی، ثقافت، درد تے محبت دا مکمل عکس اے۔ شاعر نے پنجاب نوں اک پھل، اک خوشبو، اک یاد تے اک درد دے طور تے پیش کیتا اے۔ ایہہ نظم صرف لفظاں دا مجموعہ نئیں بلکہ اک جذباتی سفر اے جیہڑا قاری نوں اپنے ماضی، اپنی دھرتی تے اپنے لوکاں نال جوڑ دیندا اے۔

پہلا بند دی تشریح

"اک سچے پھل گلاب دی" وچ شاعر پنجاب نوں گلاب نال تشبیہ دیندا اے۔ گلاب خوبصورتی، خوشبو تے محبت دی علامت اے۔ ایہہ مصرعہ دسد اے کہ پنجاب صرف زمین نئیں بلکہ محبت دا مرکز اے۔

دریاؤں دی علامت

پنجاب دی پہچان اوہ دے دریا نیں۔ راوی، بیاس تے چناب صرف پانی دے دھارے نئیں بلکہ تاریخ، تہذیب تے زندگی دے نشان نیں۔ شاعر انہاں دریاں نوں طاقت تے روانی دی علامت بنا کے پیش کردا اے۔

ہریالی تے فطرت

پنجاب دی زمین ہری بھری اے۔ ککر، ٹاہلیاں تے کھیتاں دی ہریالی اک سکون دی کیفیت پیدا کردی اے۔ شاعر ایہہ دسدا اے کہ ایہہ دھرتی واقعی گلاب ورگی قیمتی اے۔

سماجی زوال

"مٹی دے بھانڈے ٹٹ گئے" اک گہری علامت اے۔ ایہہ روایتاں، رشتے تے سادگی دے ختم ہون دی نشاندہی کردا اے۔ جدید دور وچ لوگ ایک دوجے توں دور ہو گئے نیں۔

ثقافتی یاداں

پینگاں، کھیل تے دیہی زندگی دیاں یاداں پنجاب دی ثقافت دا لازمی حصہ نیں۔ شاعر ایہہ گل واضح کردا اے کہ ایہہ یاداں کبھی ختم نئیں ہندیاں۔

درد تے وچھوڑا

نظم وچ درد دا پہلو وی نمایاں اے۔ شاعر اپنے وچھوڑے نوں بیان کردا اے تے اپنے ماضی دیاں خوشیاں نوں لبھن دی خواہش ظاہر کردا اے۔

مجموعی تجزیہ

ایہہ نظم پنجاب دی مکمل تصویر پیش کردی اے—قدرتی حسن، ثقافت، محبت تے موجودہ مسائل سب کچھ اس وچ شامل اے۔ شاعر دا انداز سادہ مگر اثر انگیز اے، جیہڑا ہر قاری دے دل نوں چھو لیندا اے۔

ایہہ نظم ساڈے لئی اک پیغام اے کہ اساں اپنی ثقافت، اپنی زبان تے اپنے رشتیاں دی قدر کریے۔ پنجاب صرف زمین نئیں بلکہ اک جذبہ اے۔

اپنا تبصرہ لکھو

We live in Punjab,we Born in Punjab,this is our native Land,we Believe in punjabism,therefore these kinds of words in poetry reflects My inner thinkings.so in this poem I describe the specifications of Punjab and Punjabi people

Watch this video on youtube
ik suchey phul gulab di
mn gall kran punjab di

ethey dariya tha tha,n mar de
te ghabru bheda,n chaar de
ravi biasey chanaab di
mn gall kran punjab di

tha,n tha,n te ne haryalian
kitey kikran ne kitey tahliyan
a dharti laal gulab di
mn gall kran punjab di

mitti de bhandey tut gaye
saadey apney sathon chut gaye
a gall brey sawab di
mn gall kran punjab di

peengan de hularey bhul de nai
dharti de dularey rul de nai
wakhro wakhrey ansaab di
mn gall kran punjab di

merey dard wichorey labh diyo
merey ghughoo ghorey labh diyo
aho wan sawney khwab di
mn gall kran punjab di

meredy des diyan ki bataan ne
athey wadh tu wadh soghataan ne
chrrh de suraj aaftab di
mn gall kran punjab di
ik suchey phul gulab di
mn gall kran punjab di

This Punjabi poem by Afzal Shakeel Sandhu beautifully evokes the essence and nostalgia of Punjab. Here is the translation and description of the poem:

Translation:

I speak of a pure rose,
I speak of Punjab.**

Here, the rivers flow freely,
And the brave tend to their sheep,
Ravi, Beas, and Chenab,
I speak of Punjab.

Everywhere, there is greenery,
With keekar trees and tall tahliyan,
This is the land of red roses,
I speak of Punjab.

Clay pots have broken,
Our loved ones have left us,
This is a tale of great virtue,
I speak of Punjab.

The swings' movements are not forgotten,
The beloved of the land do not wander,
Of different and unique judgments,
I speak of Punjab.

Find my lost joys and separations,
Find my hooting and galloping horses,
Of those sweet dreams,
I speak of Punjab.

What can I say about my land,
There are endless stories and gifts,
Of the rising sun and its glory,
I speak of Punjab.

A pure rose,
I speak of Punjab.**
Watch this poem on YouTube

Description:

The poem vividly captures the beauty and essence of Punjab through various symbols and imagery.

Natural Beauty.

The mention of rivers like Ravi, Beas, and Chenab highlights the natural beauty and the significance of water bodies in Punjab. The greenery and trees such as keekar and tahliyan add to this picturesque depiction.

Cultural Elements:

The poem refers to the swings (peengan) and the people who remember them, emphasizing the cultural heritage and the deep connection of people to their land.

Emotional Connection:

The poet speaks about the emotional pain of separation and loss, symbolized by broken clay pots and lost loved ones, which indicates a deep sense of nostalgia and longing for the past.

Virtues and Glory:

The poem reflects on the virtues and glory of Punjab, speaking about its unique judgments and the greatness of the rising sun, symbolizing hope and continuity.

Nostalgia:

The recurring mention of the pure rose (gulab) symbolizes purity and the poet's deep love and connection to Punjab.

Afzal Shakeel Sandhu's poem is a beautiful tribute to Punjab, capturing its natural beauty, cultural richness, and emotional depth, evoking a sense of pride and longing in the hearts of its readers.

Punjabi Kavita - Punjabi Poetry

🎥 If you enjoy my poetry and literary content, don’t miss out on my YouTube channel! Click the button below to watch, subscribe, and stay updated with my latest videos.

👉 Watch & Subscribe to Afzal Shakeel Sandhu
The opinions and comments of friends will be respected.

Written by: Afzal Shakeel Sandhu